The Humps

The Humps

Act

Datering:
1965 - 1969

Groninger act:
Ja

Genre:
beat

Plaats:
Groningen (gem)

Samenvatting:
Groningse beatgroep uit 1965 die aanvankelijk veel populaire covers speelt, maar later ook meer eigen composities.

Biografie

Algemeen
The Humps ontstaan in september 1965 en zijn tot het einde altijd bij elkaar gebleven. Aanvankelijk speelt de band veelal populaire stukken, later meer eigen composities.
Het is een groep die belangrijk is geweest voor Groningen omdat ze onder leiding van manager Bert Buringa een aantal ervaren popmusici heeft voortgebracht, die we later tegenkomen in de Zoo, Subway en Kayak.
In het begin treedt de band op in de Schipperssoos van Concertzaal De Jong aan de Hereweg en op schoolfeesten van de Rijks H.B.S.. Optredens vinden verder plaats voor de studentenverenigingen en onder andere in de Barak in Haren en De Loods in Hoogkerk. Aardig om te vermelden is dat de The Humps in het begin per bakfiets naar een optreden gaan. Later wordt dat de (gehuurde) bus. Hoogtepunten zijn optredens in het Gemeentelijk Internaat van Ter Apel, in ‘t Krotje en in de Starclub in de Oosterparkwijk. In de zomer van 1968 treedt de groep op in "de Kronkel" op Ameland.
Op 1 oktober 1969, nadat André Snoek de band heeft verlaten, worden The Humps omgedoopt in Powerplay.
In 2014 schenkt voormalig manager Bert Buringa het archief van The Humps aan het Poparchief Groningen.
Interview
Interview, tekst: Joke Otto
Geïnterviewden: Bert Buringa (1946, manager), Jaap Wieringa (1949, zang en gitaar), Bert Veldkamp (1952, bas en zang)
Datum interview: 03-02-2015
Als in 1965 The Beatles tot de Nederlandse ether doordringen, worden de dertienjarige Wessel Baptist en Bert Veldkamp daar behoorlijk onrustig van. Hoewel ze nog (naast elkaar) in de lagere schoolbanken zitten, zijn de ondernemende jongens al volop van de partij op feestjes waar deze opwindende muziek wordt gedraaid. Ze ontmoeten er de iets oudere Jaap Wieringa en samen met diens buurjongen André Snoek, ook bekend als André Pwa richten ze een band op: The Humps. Onder de vleugels van manager Bert Buringa ontwikkelen de jonge Humps zich tot een succesvolle en stabiele band die tot 1969 in zijn oorspronkelijke bezetting zal bestaan. Als André opgeroepen wordt voor de militaire dienstplicht gaat de band onder de naam Powerplay door als trio.
De band speelt de in die tijd zogenoemde alternatieve muziek: alles van The Beatles, Kinks, Them en later Jimi Hendrix en The Free.
Groeistuipen
De moeder van Bert Veldkamp geeft de voorzet waaraan de band van haar zoontje de opmerkelijke naam The Humps dankt.
Bert V.: "Wij waren nogal jong en hadden een beetje last van groeistuipen. We liepen daardoor een beetje krom. Mijn moeder zei dan: "Daar heb je bulten ook weer." En bulten zijn 'humps' [in het Engels, red.]. Zo zit dat. Wessel en ik zaten naast elkaar op de lagere school. Wij gingen samen al wel naar feestjes en zo hebben we Jaap ontmoet. Jaap zat op de Rijks-HBS en hij woonde ook niet in de buurt, maar we waren wel allemaal een beetje gek van The Beatles. We hadden het er wel over dat we ook wel zoiets wilden, maar we hadden nog nooit een gitaar vastgehouden! Wessel had als enige een eigen instrument, een trommeltje en een bekkentje."
The Humps krijgen vorm
Het idee van een eigen band wordt voortvarend uitgewerkt door de lagere scholieren Wessel en Bert en de toen 16-jarige Jaap.
Jaap: "We gingen naar Geert Jager van het Noorder Muziekhuis voor gitaarlessen. Je kreeg daar een lesgitaar en les. We stapten gewoon op de fiets met die lesgitaren in een plastic zak, want we hadden geen hoezen. Ik geloof dat we maar een stuk of vier lessen gehad hebben. Geert leerde ons eerst 3 akkoorden, E, A en B-septiem. De week erna wilden we wel graag een beetje meer, maar dat schoot niet op.” ”We zaten daar met dertig man in een kring met die gitaren. Geert was al een echte man vonden wij, ook al was hij maar een beetje ouder. Hij had alleen maar oog voor een van de andere leerlingen, een leuke dame die naast hem zat, dus hij keek nooit naar ons. Wij zaten er maar een beetje bij. Dus na een les of vier besloten we het verder zelf uit te zoeken", herinnert Bert V. zich.
Bert en Jaap vinden dat het tijd wordt voor echte gitaren, en gaan drie weken aan de slag in een vakantiebaantje. Met 75 gulden elk schaffen ze zich een eigen instrument aan bij het Noorder Muziekhuis. Jaap: "Dat werd een Danelectro, een vreselijk ding met zoooo'n [dikke, red.] hals en een Egmond akoestische bas voor Bert. En toen zijn we gewoon gaan repeteren. Meestal in slaapkamers. André woonde boven ons, hij zat ook bij mij op school, de Rijks-HBS. Hij was een vriend van me en we vonden dat hij er ook bij moest. Zijn oudere halfbroer is Robbie Pwa, maar André noemde zich Snoek omdat hun moeder hertrouwde met een Snoek. Later is André zich ook Pwa gaan noemen."
Bennie Veldkamp, de oudere broer van Bert, vraagt zijn vriend Bert Buringa om het bandje van zijn broertje een beetje te begeleiden op hun ontdekkingstocht in de muziekscene van de zestiger jaren.
Bert B: "Ik zat bij De Instuif in Helpman achter de kerk. Ik regelde daar de bandjes voor de instuif [een informeel feestje, officiële instanties en de kerk gebruikten deze hippe term om ‘de jeugd’ aan te spreken, red.] Bandjes als The Flying Arrows, The Gold Stars, later Nicky and the Shouts en The Destroyers traden er op. Ik was een soort programmeur, totdat het de koster een beetje te frivool werd. Toen ben ik overgestapt naar ‘t Krotje. Daar stond ik achter de bar en deed allerlei hand en spandiensten. En ik kwam er Bennie Veldkamp tegen, de broer van Bert." "Een onvervalste vetkuif was je!", vult Jaap aan, "en Benny ook!"
De wijde wereld in
Bert Buringa vat zijn taak als begeleider van de jonkies serieus op, en fungeert samen met Bennie bij tijd en wijle zelfs als bodyguard.
Bert Veldkamp heeft daaraan levendige herinneringen: "We speelden eens bij de studenten, in de sociëteit van Albertus Magnus. We speelden heel laat, om vier uur of zo. Wij waren nog maar broekies van een jaar of 15. De hele keet was daar al heel lang dronken en ik herinner me nog goed dat ik ergens een WC-deur opentrok en dat mijn broer Bennie en Bert B., dikke vetkuiven, enorm stonden te knokken in die WC met die studenten. Ik keek nogal tegen die jongens op, ik was 15, en dacht wat is dat hier, waar ben ik terecht gekomen? Dat beeld van die knokkende vetkuiven vergeet ik nooit meer!"
The Humps spelen heel veel, soms meerdere optredens per week. Bert B. " De band was elke week wel op pad, maar niet van elk optreden is een contract. Als we ergens voor het eerst kwamen dan was er vaak wel een contract, maar veel ging op basis van vertrouwen." Wanneer de band buiten de stad optreedt, rijdt de vader van Jaap de band in zijn auto, een Morris Minor, naar de bekende podia in de provincie en daarbuiten zoals Emmeloord en Koudum [Friesland, red.]. Voor dat doel heeft hij een aanhangwagentje voor de instrumenten gekocht. Vanwege het geringe formaat van de Morris Minor, is dat een klein karretje.
Jaap: " Op een keer trokken we het kleed van het karretje af en was er een gitaar verdwenen! Een hele gitaar verloren onderweg van Haren naar Groningen! Die gitaar was gehuurd bij het Noorder Muziekhuis!" Bert vult aan: "De Rijksstraatweg van Haren naar Groningen was in die tijd een klinkerweg. Jaap z'n vader had dat karretje speciaal voor de instrumenten gekocht en hij stond erop dat alles in dat karretje moest, dus ook die gehuurde gitaar, maar die kon er eigenlijk niet meer bij, hij lag bovenop. Door het getril op die klinkers is die gitaar er gaandeweg af gegleden."
Het aanhangertje zorgt voor heel wat discussie: "Wessel zat er ook wel eens over te zeuren en dan raakte Jaap z'n vader op z'n Gronings stevig vergrèld: "Dat karke is goud! zei hij dan." lacht Bert. "Hij had er de grootste problemen mee toen we hem vertelden dat we in het vervolg een bus wilden huren! Maar hij miste natuurlijk de uitjes met ons. Dat vond hij geweldig! Dan stond hij achter in de zaal te kijken en zei tegen iedereen die het maar horen wilde: "Kiek mien zeun." We hebben er nog lang tegen moeten praten, dan zeiden we: "het past echt niet meer in het karretje pa, we krijgen steeds meer apparatuur." Dat heeft hem wel pijn gedaan" blikt Jaap terug.
Oefening baart kunst
Bert V: "Het was heel fijn dat onze ouders ons steunden. We kwamen allemaal bij elkaar over de vloer. We zagen elkaar elke avond wel. De ouders waren allemaal enthousiast en we mochten bij iedereen altijd thuis repeteren. We hadden natuurlijk wel allemaal onder- en bovenburen, maar het bandje ging altijd voor"."De buren klaagden trouwens wel", merkt Jaap op, "vooral over de bassdrum, die wil nog wel eens doordreunen. Daar hebben we wel iets op gevonden, een matras of zo. We hebben nog vrij lang thuis gerepeteerd, maar op den duur kon dat echt niet meer".
Bert. B.: "We hebben nog een tijd gerepeteerd in de Barestraat, in een kerkgebouwtje, later gingen we naar de Helperoostsingel, achter garage Hulshof waar we ook de busjes huurden. Het laatst repeteerden we in een heel oud huisje, een gewoon woonhuisje, aan de Westerbinnensingel. Dat lekte heel erg. We zaten er samen met het bandje van Bobbie Oldenburger [waarschijnlijk The Skyscrapers, red.]. Er is nog een foto gemaakt op het dak. We hebben ook heel lang gerepeteerd aan de Hoornsedijk in New Exploding World. Daar hebben we, net zoals The Beatles indertijd, op zondagmiddag een concert op het dak gegeven". "En er was geen wateraansluiting" weet Jaap, "je kon daar de wc niet doorspoelen. Er stond een watertank op zolder, daar moest water uit het kanaal in gepompt worden. Ik stond dan bij die tank op zolder om op te letten dat de zaak niet overliep, maar dan pompten ze, om mij de pesten nog een tijdje door. Dan stond ik daar STOP te schreeuwen terwijl die hele zolder onderliep."
Af een toe mag de band van de ouders van Jaap een week repeteren in het vakantiehuisje aan de dijk bij Usquert.
Bert V.: "Het was er steenkoud, dus er moest hout worden gekapt. Dat zou Wessel wel even doen, maar die kwam heel snel weer binnen met een hele grote jaap in zijn hoofd! Hij had zichzelf zo'n beetje gescalpeerd met een hele grote bijl! En we zaten daar aan de dijk in the middle of nowhere. We moesten hem achter op de fiets wel 5 km verderop, over een fietspad naar de dokter in Usquert brengen."
De installatie
Het band-archief laat een opvallend uitgebreide correspondentie met de Verzekeringsmaatschappij zien. De manager legt uit: "Als we op pad gingen met de band, dan werd de boel verzekerd. De apparatuur was van de band, en Wessel had zijn eigen spullen. Die had zo vaak wat stuk, daar was ik op een bepaald moment flauw van. André had een Welson, een semi-akoestische jazzgitaar. Mijn Fender-basgitaar hebben we van Diederik Otto gekocht toen hij uit The Destroyers ging en Jaap z'n Fender kwam van de firma Servaas. Die gitaar kwam met een busje uit Den Haag en werd aan huis bezorgd!" "Bert regelde dat allemaal voor ons", zegt Bert V.
Ameland
In de zomer van 1968 heeft Bert Buringa een paar optredens afgesproken in een nieuwe discotheek op Ameland. The Humps schepen zich in om drie maal in discotheek De Kronkel op te treden. Een logistieke puzzel, want geen van de mannen heeft een rijbewijs. Bert B: "Ik werkte in die tijd bij Buttinger, een sanitair-groothandel en daar werkte een vakantiekracht die geld wilde verdienen om op Ameland een discotheek te beginnen. Daar wilde hij ook bandjes hebben. Dus dat was snel geregeld, want ik had wel een bandje. Die vakantiekracht was Frans Kappenburg.
We namen onze apparatuur mee, Jaaps vader bracht ons met zijn auto en dat aanhangertje naar de boot en ging zelf weer met de bus terug naar de stad. Naderhand heeft hij ons ook weer zo opgehaald bij de boot. Ik had nog geen rijbewijs, maar wij gingen met die auto de boot op en natuurlijk ook een beetje over het eiland crossen. We zijn wel aangehouden, maar ik zei dat mijn rijbewijs nog in het vakje in de tent op de camping zat en dat slikten ze wel."
Het management
Het idee van Bennie Veldkamp om Bert Buringa te vragen de jonkies te begeleiden, blijkt achteraf heel verstandig te zijn geweest. Hij voert een nauwkeurige boekhouding [in het bezit van het Poparchief, red.], houdt de jongens kort en zorgt ervoor dat er een goede installatie komt.
Jaap: "Bert deed dat heel goed, die bouwde alles zelf, de boxen en de zangzuilen." "Bij ons ging alles in de apparatuur zitten en in de manager! " vult Bert aan. " Als we gespeeld hadden, dan gingen we daarna naar Adje (Boterdiep, later Zuiderdiep red.). Dan ging die portemonnee van Bert open en kregen we allemaal een rijksdaalder. Daar konden we een portie kaas en een biertje van kopen." "Ja, en die rijksdaalder werd eerst gewogen hè, dat was zo'n grote zilveren rijksdaalder." "Ja, dat was mooi, dan stond je daar aan die bar en dan kwam Bert met die portemonnee! Maar er werd eerst wel geplust en gemind hoor! Huur zus en huur zo en ik moet ook m'n geld nog hebben zei Bert dan", mijmeren Jaap en Bert.
"Ja, ik heb ze wel bewust van geld gemaakt. De jongens controleerden periodiek de kasboeken," glimlacht de manager tevreden.
Bert V. " Dat was allemaal heel keurig geregeld. Ik speel nu in bandjes waar het niet zo goed geregeld is" "Elk jaar in juni werden de boeken door ons gecontroleerd. Daar wilde Bert geen praatjes over hebben", valt Jaap bij.
Bert Buringa voedt de jongens niet alleen financieel op, hij regelt de logistiek en materiaal en zorgt ook voor bescherming tegen "gedoe". Hij herinnert zich: "Jarl Heinis was een vriend van ons, hij was heel handig met sleutelen en slepen. Die hadden we als meestersleper. Jarl was een hele grote sterke vent. Hij ging altijd mee, maar was wel eens recalcitrant, dan wou hij niet mee naar huis. Op een keer traden we op in Unitas [studentenvereniging, sociëteit in de Coehoornsingel, red.] en toen wilde hij niet mee naar huis. We hebben hem daar achtergelaten. Toen moest hij later alleen naar huis lopen en werd hij prompt aangehouden op het Hereplein omdat hij daar midden in de nacht met een gereedschapskist rondliep!"
Jaap herinnert zich: "We voelden ons altijd heel veilig bij die grote sterke mannen (Bert B. en Jarl). Wij hadden nooit gedoe, zij regelden alles.”
En er is regelmatig gedoe. Zo herinnert Bert B. zich nog goed dat de band bestolen werd: "Een bas-versterker, die had ik zelf gemaakt met van die mooie glimmende beugeltjes er op en de speaker in een zwarte kast. Het was bij the New Exploding World. We komen daar aanrijden met de bus om de installatie op te halen want we moesten spelen. Zie ik een van die glimmende beugeltjes uit een fietstas steken! Dat reflecteerde in de koplamp! " Ze stelen onze basversterker!" zeg ik tegen André en Bert. Die vent fietste heel hard weg en op de Paterswoldseweg hadden we hem te pakken. Die vent gooide de versterker op de grond en fietste verder. Toen heb ik André uit de auto gegooid bij die versterker en ben achter die vent aangegaan". "Nou volgens mij reed je erover heen zegt Bert V. "Je was zo verschrikkelijk kwaad, je had die vent op een gegeven moment te pakken! Dat was niet te best!
" Ik heb hem zelf naar het Martinikerkhof [politiebureau, red.] gebracht. We moesten bij Vera spelen en die bas-versterker was kapot. We hebben van Lou Leeuw een andere versterker geleend. Diezelfde avond zette Andre z'n gitaar een beetje te stevig op de plug. Die plug verdween zo de gitaar in. Kapot!
Van Ewijk op het Zuiderdiep heeft die gitaar heel mooi gerepareerd. Dat was een bijzondere man, die Van Ewijk, Hij testte eerst of je wel kon spelen en als het hem niet beviel, dan kreeg je die gitaar niet mee."
Er was regelmatig telefonisch contact met de ouders van de bandleden, vooral met die van Wessel herinnert Bert B. zich: "Op een keer meldden ze dat Wessel niet mee kon omdat hij naar school moest. Dus ik zei tegen pa Baptist, ik regel wel een ander, dat komt goed. Eddy Korma van The Rocking Tigers ging mee naar café Blankeweer in Glimmen. Maar wie stapte er uit de Gadobus ? Wessel natuurlijk. Dus die pa was woedend, maar ik vond dat ik er niks aan kon doen." Jaap vult aan: "Wessel was een enthousiaste drummer die af en toe zijn stickjes de zaal in gooide, maar hij had maar 1 paar. Dus dan ging hij eerst de zaal in om z'n sticks te zoeken en dan kwam hij met die stokjes terug. Zo leuk, eerst doen en dan denken."
Divers gedoe
Deze instelling zorgde overigens vaak voor 'gedoe'. Zo herinnert Jaap zich het optreden in het vrij deftige Hotel Braams te Gieten, waar net een nieuwe parketvloer was gelegd: "Voor een drummer is het altijd zaak de spullen een beetje bij elkaar te houden. Meestal gebruiken ze een kleedje of zo, maar wij hoorden opeens getimmer. Was Wessel een paar grote spijkers voor zijn bassdrum in die nieuwe parketvloer aan het slaan! De ober kon niet geloven wat hij zag! Wessel had altijd de gekste dingen!"
Bert herinnert zich nog goed dat er gerepeteerd werd bij de familie Baptist en Wessel op de televisie had gezien dat Ringo op een drumpodium zat. "Ze hadden daar net een nieuwe eettafel, dus Wessel klom met het drumstel op die nieuwe eettafel. Dat kraste natuurlijk enorm, maar dat maakte hem helemaal niks uit. Zijn moeder was des duivels! En het gebeurde ook wel dat ik m'n plectrum was vergeten, dan pakte Wessel gewoon een grammofoonplaat uit de kast en brak daar zo, op de knie een paar plectrums van."
Jaap: "En ik reed een keer de bus in de sloot! Een gehuurde Ford Transit van Hulshof. We stonden ergens, iedereen was wat aan het doen en ik dacht ik draai die bus even. Ik kon wel een beetje rijden, maar had geen rijbewijs. Ik stapte in, reed weg en merkte dat er geen licht was. Geen idee waar het lichtknopje zat of de achteruit! En toen dacht ik, ik rij maar een rondje en dook zo de sloot in. Het was bij de witte boerderij in Paddepoel. Ome Loeks [een takelwagen die in de stad zo werd genoemd, red.] is toen gebeld, maar we wisten niet dat de politie dan automatisch meekomt. Dus, ik kreeg een boete van 300 gulden en ik moest voorkomen. Die 300 gulden heeft mijn pa betaald."
Powerplay
In 1969 komt er een eind aan The Humps. André moet de militaire dienstplicht gaan vervullen en verlaat de band. Het repertoire bevat inmiddels nummers van The Free en Jimi Hendrix waar de drie achterblijvende Humps goed mee uit de voeten kunnen. Zij gaan door onder de naam Powerplay.

Bezetting

PersoonRollenPeriode
Bert VeldkampBasgitaar ; Zang1965 - 1969
Bert Veldkamp
Basgitaar ; Zang1965 - 1969
Jaap WieringaZang ; Gitaar (solo)1965 - 1969
Jaap Wieringa
Zang ; Gitaar (solo)1965 - 1969
André SnoekGitaar (slag)1965 - 1969
André Snoek
Gitaar (slag)1965 - 1969
Wessel BabtistDrums1965 - 1969
Wessel Babtist
Drums1965 - 1969

Releases

My Generation

My Generation

(Hank &) The Skyscrapers, (The) Zoo, Ash Tray, Backstreet Blues Band, Big Deal, Clan '66, Clinch Mountain Backstep Group, Flash, Highway, Johnny Dynamite & The Weedons, Little Ritz and the Rocking Butterflies, Margriet Piening, Nicky and the Shouts, PPW 6, Progenitive, Shorty & The Stormers, Sofistication, Solution, Stick at Nothing, Subway [1], The Destroyers [1], The Flying Arrows, The Humps, The Jaguars, The Javelins, The Mystery Five, The Roaring Doors, The Warlocks, The Woody Brothers
1983
Compilatie

Afbeeldingen

The Humps : Brief over bezorging Stratocaster van Servaas' MuziekhandelThe Humps : rekening uit boekhoudingBert Veldkamp : basgitaristThe Humps : bandfotoThe Humps : boekhouding en foto's van The HumpsThe Humps : rekening voor de huur van instrumenten van het Noorder MuziekhuisThe Humps : rekening van de Brandweer GroningenThe Humps : muziekinstrumentenverzekeringPopagenda : Nieuwsblad v/h Noorden Act(naam): The Humps, de Wig-Wam, Witte Boerderij<br/> <br/>Bron: Nieuwsblad v/h Noorden<br/> <br/>Datum: 15-maart-1968The Humps : rekening voor de huur van repetitieruimte van de Groninger Jeugdraad voor The HumpsThe Humps :  bon van Noorder Muziekhuis voor The HumpsThe Humps,  bon van muziekwinkel HemmesThe Humps : advertentie in Nieuwsblad van het Noorden, aankondiging optreden op New Exploding World op het Overwinningsplein in GroningenHotel Schot : advertentie in het Nieuwsblad v/h NoordenPower Play : advertentie optreden Nieuwsblad v/h Noorden in The Old Farm Ten Boer